Lutowe zafarrancho Mesy Szczecińskiej Bractwa Wybrzeża zostało zdominowane przez przypadające w tym roku dwie rocznice związane z osobą Ludomira Mączki. Pierwsza – 30 stycznia – to 20. rocznica śmierci żeglarza, druga – w maju (22. maja) to setna rocznica urodzin Ludomira. W trakcie spotkania wygłoszono trzy referaty związane z Ludojadem: pierwszy – „Ludek i literatura”, o mało zauważanym fakcie dużej znajomości przez Ludomira różnorodnej literatury, o jego oczytaniu i olbrzymiej ilości pozostałych po nim zapisków, listów, widokówek i tekstów okolicznościowych; drugi wystąpienie (gościa zafarrancho) – dr Andrzeja Konrada Piotrowskiego, z Państwowego Instytutu Geologicznego – dotyczyło geologicznej działalności Ludomira Mączki i rozważań biograficznych i genealogicznych; trzecie wystąpienie – również gościa zafarrancho, Pani Aleksandry Kocewicz – o pobycie Ludomira Mączki na przystani Camping Marina PTTK w Szczecinie, gdzie Ludomir, w ostatnich latach swojego życia znalazł gościnny dom.
Więcej o tych wystąpieniach w dziale „Wspomnienia”.
Przy omawianiu literackich fascynacji Ludomira Mączki, zwraca uwagę jego pamięć do cytatów, fraz, całych fragmentów wierszy. I właśnie jedna z takich strof, z wiersza portugalskiego poety Fernando Pessoi – we fragmencie – utrwaliła się i pozostała w pamięci Ludomira na lata i pozwoliła mu w połowie lat dziewięćdziesiątych zacytować we wpisie do dziennika jachtowego przygodnie poznanym żeglarzom.
Fernando Pessoa
Não sei se é sonho, se realidade
Não sei se é sonho, se realidade,
Se uma mistura de sonho e vida,
Aquela terra de suavidade
Que na ilha extrema do sul se olvida.
É a que ansiamos. Ali, ali
A vida é jovem e o amor sorri
(…)
Na stronie internetowej Jerzego Kulińskiego – http://www.kulinski.navsim.pl/ , w lutym 2012 roku, pojawił się wpis z tym zdarzeniem – wpis Ludomira do dziennika jachtowego – i informacja o wierszu wraz z jego tłumaczeniem. Tłumaczenie dokonane przez Agnieszkę i Marka Zwierz:
Nie jestem pewien, czy to marzenie, czy rzeczywistość,
Czy mieszanina snu i życia,
Jak kraina łagodności,
Jak wyspa zapomnienia na dalekim południu.
I do niej tęsknimy.
(zs)